tag:blogger.com,1999:blog-74626350826518681422012-02-16T21:42:21.765ZΔημοσίευση παραμυθιών για μικρούς και μεγάλουςap από τη συλλογή της Ιωάννας Φ. "Τα παραμύθια δεν είναι παίξε-γέλασε"to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.comBlogger241100tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-70145461227786781342010-12-26T12:52:00.001Z2010-12-26T12:56:21.227Z

Το σπίτι είναι ανάστατο σήμερα. Στο σαλόνι υπάρχουν κούτες που κάτι κρύβουν μέσα, χαρτιά που κάτι άλλο έχουν τυλιγμένο και διάφορα άλλα μυστήρια πραγματάκια που ο θεός και η μαμά γνωρίζουν σε τι μπορεί να χρησιμεύουν.  Σε λίγο όλα ξεκαθαρίζουν.  Ο πατέρας εμφανίζεται με ένα μεγάλο έλατο και με μάτια που λάμπουν από χαρά, λες και είναι μικρό αγόρι, ξεφωνίζει πως πρέπει  ν' αρχίσουν το

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-78484500280250179772010-09-17T14:28:00.000+01:002010-09-17T14:28:13.313+01:00

       Κάποιον καιρό πολύ παλιό, σε ένα καταπράσινο λιβάδι φύτρωσε ποιος ξέρει πώς, μια πανέμορφη κόκκινη τριανταφυλλιά. που κάθε τριαντάφυλλο είχε εκατό βελουδένια ροδοπέταλα, γι αυτό την έλεγαν Εκατοφυλλιά.        Η μοσχοβολιά έφτανε μέχρι την άκρη του λιβαδιού, εκεί που άρχιζε το δάσος.           Κάθε που ήταν Άνοιξη και άνθιζαν τα ρόδα, μαζεύονταν κοντά της όλα τα ζώα  για να τη

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-806985097763914242010-07-05T23:25:00.000+01:002010-07-05T23:25:19.218+01:00

Μια φορά κι έναν καιρό, στον ξάστερο ουρανό κάποιου μακρινού πλανήτη και στην πιο μεγάλη γειτονιά, ζούσε η αστεροοικογένεια του κ. Μεγαστέρη. Εκεί περνούσαν τον καιρό τους οι γονείς και οι γονείς των γονιών μαζί με τα πολλά – πολλά αστερόπαιδά τους. Σε κείνη τη γειτονιά την ημέρα ο καθένας έκανε τη δουλειά του και όλοι μαζί έβγαιναν σα νύχτωνε, έκοβαν βόλτες και έλαμπαν μέσα στα ασημένια τους

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-2413383139256625802010-07-01T18:20:00.000+01:002010-07-01T18:20:12.436+01:00

Σταγόνες Συναισθημάτων ...: Το αλητάκι...#links

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-18753269564773055092010-06-23T18:56:00.002+01:002010-06-23T19:00:35.377+01:00

Μια φορά κι έναν καιρό, τότε που οι άνθρωποι μαζεύονταν γύρω από τη φωτιά και έλεγαν παραμύθια, έτυχε ο προπάππος του προπάππου μου να ακούσει μια αληθινή ιστορία που μοιάζει με παραμύθι. Μπορεί όμως και να είναι ένα παραμύθι που μοιάζει με αληθινή ιστορία, Έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε που άλλος πιστεύει το πρώτο και άλλος το δεύτερο, γι' αυτό μπορείτε κι εσείς να πιστέψετε αυτό που σας

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-41775629662784459742010-06-05T22:54:00.000+01:002010-06-05T22:54:21.187+01:00

Βρέθηκαν κάποτε μαζί σε έναν κήπο, ένας άνθρωπος, ένα πουλί και ένα λουλούδι Το λουλούδι είχε χρώματα σπάνια, ήταν όμορφο και δροσερό, μοσχοβολούσε και λικνίζονταν στο φύσημα του αγέρα. Το πουλί ήταν χαριτωμένο, ανάλαφρο και κελαηδούσε όμορφα. Ο άνθρωπος ήταν νέος και καλοφτιαγμένος. Καθόταν στο γρασίδι σκεφτικός και αφηρημένος με τα μάτια κλειστά. Κάποια στιγμή ακούγεται μια φωνή να λέει. -Αχ,

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-29897396480652197192010-05-06T11:29:00.002+01:002010-05-06T11:35:13.522+01:00

Μια φορά κι έναν καιρό, αλλά ίσως να συμβαίνει σε όλους τους καιρούς, γεννήθηκε ένας γιος. Η μητέρα του ήταν πολύ περήφανη, τον έπλενε, τον τάιζε, του τραγουδούσε να μεγαλώσει γρήγορα και παρακαλούσε να πάει μπροστά στη ζωή του. Πέρασαν οι πρώτοι μήνες και το μωρό μια μέρα έπεσε στα τέσσερα και μπουσούλησε! Η μητέρα χάρηκε πολύ και φώναξε τους γείτονες να δουν πόσο άνετα και πρωτότυπα 

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-71142780886389661722010-03-21T13:23:00.001Z2010-03-21T22:27:31.970Z

Ο Θάνος (Αθανάσιος είναι το βαφτιστικό του) είναι ένα πολύ πολύ χαρούμενο αγόρι.  Τις τελευταίες μέρες δεν μπορεί να συγκρατήσει τη χαρά του, γελάει συνεχώς, τρέχει σαν πουλαράκι στο λιβάδι, με τον μπαμπα να του φωνάζει και τη μητέρα ν' αγανακτεί, τον ίδιο να γρατσουνίζει τα πόδια του από το πέσιμο και τη γιαγιά να μαλώνει τους γονείς του λέγοντας. "Μην το μαλώνετε το παιδί, δεν βλέπετε, η Άνοιξη

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-75698561210924147412010-02-21T17:28:00.001Z2010-02-21T17:45:09.255Z

Μια φορά και κάποιον καιρό, εκείνον τον παλιό καιρό που οι άνθρωποι δεν είχαν κατακλύσει τη γη και τα ζώα κυκλοφορούσαν ελεύθερα στους κάμπους, τότε συνέβη αυτό που θα σας πω.Στον απέραντο και παρθένο θεσσαλικό κάμπο ζούσαμε εμείς, τα άγρια άλογα. Τότε στον κάμπο φύτευε ο θεός γρασίδι και είμαστε ελεύθερα να καλπάσουμε όπου θέλαμε, να βοσκήσουμε και να χαρούμε την απεραντοσύνη. Εμείς τα άλογα

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-33765929909039611162010-02-11T15:21:00.002Z2010-02-11T15:26:26.658Z

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια πλούσια γειτονιά με όμορφα σπίτια, ζούσε μια φτωχή οικογένεια στο μοναδικό μικρό σπιτάκι που είχε απομείνει, μάνα πατέρας και ένα παιδί που το ονόμασαν Ξένιο. Οι γονείς δούλευαν στα πλουσιόσπιτα και μερικές φορές έπαιρναν μαζί τους και τον Ξένιο που τον άφηναν να παίζει στις μεγάλες αυλές. Ένα πρωί καθώς ο Ξένιος ήταν καθισμένος στο γρασίδι της αυλής ενός από

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-48266858171601817292010-02-05T23:12:00.000Z2010-02-05T23:12:47.721Z

Μια φορά κι έναν καιρό, στο πολύ μεγάλο βάθος του χρόνου, γεννήθηκε στον ουρανό ένα αστέρι. Γεννήθηκε στην ίδια γειτονιά που ζούσε o μεγάλος Μάγος που μόλις άκουσε για τη γέννησή του, έτρεξε και ζήτησε να γίνει ο νονός του. Χτύπησε το ραβδί του και χάρισε στο αστέρι άπειρη ομορφιά. Το γέμισε με κρυστάλλινα νερά, του χάρισε καταπράσινα λιβάδια και πυκνά δάση, πανύψηλα βουνά. Του χάρισε αέρα και

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-20593302211757104592010-01-22T21:43:00.000Z2010-01-22T21:43:46.419Z

Μια φορά κι έναν καιρό, αλλά μπορεί και τούτον δω τον καιρό, η γυναίκα ενός πλούσιου ανθρώπου γέννησε ένα στρουμπουλό και όμορφο αγόρι. Ο πλούσιος άνθρωπος χάρηκε πολύ που το παιδί ήταν αγόρι αφού θα μπορούσε να αβγατέψει την περιουσία του και έδωσε εντολή στη γυναίκα του να το μοσχοαναθρέψει και να μην του χαλάει χατίρι, γιατί αυτός θα ήταν ο κληρονόμος και θα δόξαζε το όνομά του. Η μάνα έκανε

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-16140518369133707552010-01-16T13:23:00.003Z2010-01-16T13:29:10.548Z

Μια φορά, πάει καιρός τώρα τόσος που δεν θυμάμαι πότε ήταν θυμάμαι μόνο πως ήταν καλοκαίρι, φάνηκε στο δάσος ένας άνθρωπος. Στάθηκε, κοίταξε γύρω και σκέφτηκε πως εδώ ήταν μια τέλεια κρυψώνα για κείνον. Ήταν ένας άνθρωπος που δεν ήθελε πολλά-πολλά με τους γύρω, προτιμούσε να ζει μόνος γιατί όλο και κάτι ζητούσαν απ’ αυτόν ενώ ο ίδιος δεν είχε χρειαστεί ποτέ κανέναν. Έλεγε συνέχεια τη φράση «

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-75768954817395626302010-01-01T11:40:00.001Z2010-01-01T13:43:18.568Z

Αξίζει τον κόπο ν’ ακούσουμε την ιστορία του μικρού Πέτρου. Θα σας την πω όπως την έζησα εγώ, η Χρυσαφένια και οι δυο μικρότερες αδελφές μου, οι καλές νεράιδες που η μία λέγεται Αστραδένια και η άλλη Ασημένια. Εμείς οι νεράιδες, ολόκληρο το χρόνο ζούμε στα δάση και στα ποτάμια, όμως αγαπάμε πολύ και τους ανθρώπους. Έτσι όποτε χρειάζεται τρέχουμε να βοηθήσουμε. Βλέπετε, όλοι οι άνθρωποι έχετε

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-88296383254240728882009-12-18T20:47:00.000Z2009-12-18T20:47:46.055Z

Κάπου στη γη, υπάρχει μια μικρή πόλη που οι κάτοικοί τους αγαπούν πολύ τα έλατα. Για το λόγο αυτό η πόλη ονομάζεται Ελατούπολη. Στην άκρη της Ελατούπολης, βρίσκεται από τα πολύ παλιά χρόνια ένα μικρό δάσος με έλατα.  Οι άνθρωποι της πόλης το αγαπούν και το φροντίζουν τόσο πολύ που το δάσος κάθε χρόνο που περνάει γίνεται όλο και πιο όμορφο. Κάθε Χριστούγεννα, όλα τα σπίτια της Ελατούπολης

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-80345979540526051172009-12-14T21:16:00.002Z2009-12-17T10:28:29.181Z

Η νύχτα που βρέθηκε ο μικρός Άμπεν στο δάσος, ήταν η πιο παγωμένη νύχτα του χειμώνα. Tα δέντρα και οι θάμνοι φαίνονται κρυστάλλινα από την παγωνιά. Το χώμα έχει μια στρώση από άσπρη αφράτο χιόνι. Όλα είναι τόσο όμορφα που μοιάζουνν μαγικά. Μα είναι στ’ αλήθεια μαγικά, γιατί αυτή η νύχτα είναι μαγεμένη. Μοιάζουν έτσι γιατί απόψε είναι νύχτα Χριστουγέννων. Ο Άμπεν είναι μόνος αυτή τη νύχτα

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-86199368019745441682009-12-09T23:26:00.004Z2009-12-09T23:40:51.358Z

Στο ροζ σπιτάκι της γωνίας στη γειτονιά μου, ζει ένα ξανθό κοριτσάκι με το παράξενο όνομα Δροσοσταλίτσα. Η Δροσοσταλίτσα αν και είναι υπναρού, απόψε ξύπνησε μέσα στη νύχτα. Κοίταξε από το παράθυρο έξω στο δρόμο όπου όλα τα σπίτια της γειτονιάς έλαμπαν από τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια που αναβόσβηναν στις βεράντες και τα παράθυρα. Στις στέγες, στα κάγκελα και στα δέντρα του δρόμου είχε

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-2009649675038928992009-11-29T00:28:00.000Z2009-11-29T00:28:16.177Z

Μια φορά κι έναν καιρό, κάποτε και τώρα, ζούσαν στο ίδιο χωριό δίπλα - δίπλα δυο άνθρωποι ίδιοι αλλά και διαφορετικοί. Ήταν ίδιοι γιατί όλοι οι άνθρωποι χρειάζονται τα ίδια για να ζήσουν και ήταν διαφορετικοί γιατί ο ένας έτρωγε πολύ και ήταν χοντρός ενώ ο άλλος δεν είχε να φάει και ήταν αδύνατος. Τον χοντρό άνθρωπο τον έλεγαν Φαταούλα και τον αδύνατο Νηστικό. Ο Φαταούλας κάθε πρωί που

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-37846957967897573702009-11-23T08:23:00.001Z2009-11-23T08:47:49.803Z

Τα παλιά τα χρόνια ζούσε στη χώρα μου ένας άνθρωπος που διέφερε λίγο από τους άλλους. Από μικρό παιδί είχε βάλει έναν σκοπό στη ζωή του. Να πάει στον Παράδεισο! Σα μεγάλωσε, ένα πρωί χαιρετάει μάνα, πατέρα και αδέλφια και φεύγει από το σπίτι. Περπάτησε, περπάτησε με ήλιο και βροχή, σε κάθε χωριό που βρίσκονταν στο δρόμο του σταματούσε και ρωτούσε. “Ξέρει κανείς το δρόμο που πάει στον

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-25685574601544710362009-11-14T16:57:00.001Z2009-11-15T10:24:06.989Z

               Ο Αχιλλέας είναι πολύ χαρούμενος, γιατί θα μείνει με τη γιαγιά του λίγες ημέρες στο χωριό. Περνάει πολύ όμορφα μαζί της. Η γιαγιά τον αγαπάει και τον αφήνει να παίζει όσο θέλει στη μεγάλη αυλή.                Η γιαγιά είναι ήδη έτοιμη και ο Αχιλλέας από τη βιασύνη του ξεχνάει να χαιρετήσει τη μαμά, τον μπαμπά και το μικρό του αδελφάκι.             -Αχιλλέα, ακούει τη μητέρα να

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-89489478883241346962009-10-27T10:51:00.000Z2009-11-14T17:13:57.227Z

Βρέθηκαν κάποτε μαζί σε έναν κήπο, ένας άνθρωπος, ένα πουλί και ένα λουλούδι. Το λουλούδι είχε χρώματα σπάνια, ήταν όμορφο και δροσερό, μοσχοβολούσε και λικνίζονταν στο φύσημα του αγέρα. Το πουλί ήταν χαριτωμένο, ανάλαφρο και κελαηδούσε όμορφα. Ο άνθρωπος ήταν νέος και καλοφτιαγμένος. Καθόταν στο γρασίδι σκεφτικός και αφηρημένος με τα μάτια κλειστά. Κάποια στιγμή ακούγεται μια φωνή να λέει. -

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-7912416266339528242009-10-11T15:10:00.001+01:002009-11-29T00:30:56.337Z

         Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στο χωριό μου μια οικογένεια. Πατέρας, μάνα και δυο παιδιά.          Ο πατέρας δούλευε στο χωράφι τους από το πρωί μέχρι το βράδυ για να ζήσει την οικογένεια.και πότε μάζευε το στάρι, πότε φύτευε λάχανα και κρεμμύδια          Η μάνα καθόταν και δεν είχε καμία όρεξη για δουλειά. Της άρεσε μόνο να βολτάρει από δω κι από κει, να συναντά ανθρώπους και να πιάνει

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-1069238091054409532009-09-23T18:56:00.001+01:002009-11-29T00:30:03.046Z

           Μια φορά κι έναν καιρό - άραγε μόνο τότε- μια από τις τόσες μάνες, γέννησε πέντε γιους. Μόλις γεννήθηκε ο πρώτος, ο πατέρας είχε χαρά μεγάλη που το όνομά του θα συνέχιζε ν’ ακούγεται και η δική της μάνα, της είπε. «Αχ κόρη μου, της καλομάνας το παιδί το πρώτο νάν’ κορίτσι» Γεννήθηκε και ο δεύτερος γιος και ο πατέρας ήταν πολύ περήφανος που γεννούσε αρσενικά. Η δική της μάνα, είπε πάλι

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7462635082651868142.post-61287223204441211542009-09-08T13:50:00.000+01:002009-11-02T18:59:55.351Z

Αυτό το blog δημιουργήθηκε αποκλειστικά για τη δημοσίευση παραμυθιών από την έντυπη συλλογή με δικά μου παραμύθια. Γιατί πιστεύουμε πως το παραμύθι έίναι ψυχαγωγία και δικαίωμα όλων. Μη μου πείτε μόνο πως παραμύθια διαβάζουν τα παιδιά, οι μεγάλοι τα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Θα δημοσιεύεται ένα παραμύθι κάθε δεκαπενθήμερο. Αρχίστε το διάβασμα και θα με θυμηθείτε... Για αρχή, το ίδιο που αναρτήθηκε

to alatakihttp://www.blogger.com/profile/16885465908429023761noreply@blogger.com0